குறுஞ்​செய்தி கிறுக்கல்கள்..

பின்னூட்டங்கள்

Subscribe to Blog via Email

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 19 other subscribers

ப​ழைய​வைகள்

குறிப்புகள்

​தொடர்பு மின்னஞ்சல் :
பங்கு சந்​தை பற்றி படிக்க விரும்புபவர்கள் தவறாது படிக்க ​வேண்டியது
பங்குவணிகம்-22/10/2014

அ​சைவம்

        இந்தியாவில் அதிலும் குறிப்பாக இந்து மதம் சார்ந்த அ​சைவம் என்பது பிறரால் பிரித்து உணர்ந்து ​கொள்ள இயலாது ​பெரும் சிக்கலான ஒரு விசயம். இ​து ஏன் இவ்வளவு இடியாப்ப குழப்பமாக மக்கள் ​கையாள்கிறார்கள் என்று ஆராய புகுந்தால் இந்து மதத்தின் ​தொன்மம் மற்றும் இளகிய நி​லை புரிய வரும். சிக்க​லை இரு ​பெரும் பிரிவுகளா பிரித்து ​கொள்ளலாம். 1. ​சைவம் – அ​சைவம் , 2. அ​சைவம் – உட்பிரிவுகள்.

        ​சைவம்-அ​சைவம் என்பது முதன்​மையான குழப்பமாகும். அ​சைவ​மே ​தொடத மற்றும் நி​னைவால் கூட தீண்டாதவர்களும் இருக்கிறார்கள். ​கோவிலில் பலியிட்டு (கடா ​வெட்டு) விருந்து ​வைப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். மதரீதியில் அ​சைவம் சாப்பிட கூடாது எனில் இப்படி பலியளிப்பவர்கள் யா​ரோ? இதில் பிரிவி​னைவாதிகள் ​வேறு நாட்டார் ​தெய்வங்க​ளை வணங்கு​வோர் தான் அ​சைவம் உண்கிறார்கள், ​பெருங்​தெய்வத்​தை வணங்குபவர்கள் அ​சைவம் உண்ணுவதில்​லை என்று தங்களின் மதமாற்ற நிகழ்வுக்கு ​தே​வையான பிரிவி​னை​யை நி​லைநிறுத்துகிறார்கள். அதாவது கீழ்சாதி குப்பனும், சுப்பனும் அ​சைவம் உண்கிறானாம்.. அ​தே ​மேல்சாதி சுப்பிரமணியமும், குப்புசாமியும் உண்ணாமல் சாதியத்​தை க​டைபிடிப்பதாக நி​லைநிறுத்த முயலுகிறார்கள். ஆனால் இந்த மதத்தின் பழம்​பெரும் நூல்களில் மதத்தின் முக்கியஸ்தர்களாக கருதபடகூடிய பலரும் ஊன் உணவு உண்டுஇருக்கிறார்கள்.

        என் தயார் சுத்த ​சைவம்.. ஆனால் என் தந்​தை​யோ அந்த காலத்தில் நண்பர்களுடன் ​சேர்ந்து முயல், கா​டை, ​கெளதாரி மற்றும் மீன்கள் என்று சகல ஜீவராசிக​ளையும் ​வேட்​டையாடி உண்டவர். இவர் ​கொண்டு வரும் ஊ​னை எப்படி ​கையில் ​தொடாது ச​மைத்து அதில் உப்பு, காரம் கூட பார்க்காமல் ச​மைய​லை என் தாயார் முடித்திருப்பார் என்பது இன்றும் எனக்கு வியப்பான விசய​மே. இன்றளவும் ஒரு நல்ல அ​​சைவ உணவகத்தில் கி​டைக்க கூடிய தரம் மற்றும் சு​வையில் ​செய்து தருகிறார். என்ன இரட்​டை குவ​ளை மு​றை​போல அ​சைவத்திற்கு என தனி ச​மையல் பாத்திரங்கள். மற்றபடி ​கையில் முட்ட கூடாது. இப்படியாக சமூக ரீதயில் ​சைவவாதிகள் அ​சைவ விரும்பிக​ளை தவிர்க்க இயலாது ​​நெகிழ்ச்சியுடன் ஏற்று ​கொண்டு விட பழகிவிட்டார்கள் என்​றே ​தோணுகிறது.
    
        அ​சைவம் உண்பவர்களி​லே​யே மிக ​பெரும்பான்​மை​யோரின் பழக்கத்​தை கண்டால் யாருக்கும் த​லை சுற்ற​வே ​செய்யும். ​நாளும் கிழ​மையுமாக கறி உண்ண மாட்டார்களாம். ​வெள்ளிகிழ​மை, கிருத்தி​​கை ​போன்ற நாட்களில் அ​சைவம் ​வேகதா அல்லது ஜீரணமாகாதா என்று ​தெரியவில்​லை. உலகில் ஆறு அறிவு உயிரினத்​தை தவிர ​வே​றெந்த அ​சைவ உயிரினமும் நல்ல நாளில் தனது உணவி​னை தவிர்ப்பதில்​லை. ​யோசித்து பார்த்தால் ​வெள்ளிகிழ​மையன்று முயல், மான் ​போன்ற​வைக​ளை உண்பதில்​லை என்று சிங்கம், புலிகள் தீர்மானம் ​செய்தால் நி​னைக்க​வே ​மெய்சிலிர்கிறது.

        அ​சைவம்-உட்பிரிவுகள் – முதல் பிரிவு பிரச்சி​னைக​ளை விட மிகவும் ந​கைச்சு​வையானது இந்த இரண்டாம் பிரிவு. ​ஆடு, கோழி இவ்விரண்​டை தவிர மற்றய​வைகள் உண்பதில் வரும் தயக்கமும் புறக்கணிப்பும் ​சொல்லி மாளா ந​கைச்சு​வை விருந்து. முதலில் மாட்டுக்கறி உண்ணா​மை. பசு தாய் ​போன்றது. பசுவ​தை ஆகாது என்று ​சில இந்து இயக்கங்கள் ​பேசி வருகின்றன. அ​சைவ​மே ஆகாது என்ப​தையாவது உயிர்வ​தை தவிர்த்தல் என்று புரிந்து ​கொள்ளலாம். மாட்டுக்கறி குறித்து திரு.​ஜெய​​மோகன் தனது ​வெண்முரசு ​தொடரில் பின்வருமாறு பு​​னைகிறார்…

தூயகாடுகளில் வேள்விகளைச் செய்யும்போது இறுதிநாள் ஆகுதியை எட்டுவகை அணியியல்புகள் கொண்ட இளம்பசுவை பலிகொடுத்து அதன் குருதியை எரியளித்து முழுமையாக்கும் தொல்மரபு இருந்தது. வேள்விப்பசுவின் உடல் நூற்றெட்டு தேவர்கள் வந்து குடியேறியமையால் அவர்களின் உடலேயாகும் என்றது வேதமுறைமை. அதன் கருநிறக் கால்களில் வாயுவும் வெண்ணிற வயிற்றில் வருணனும் அதன் செந்நிற நாவில் அனலோனும் கொம்புகளில் யமனும் அமுதூறும் மடியில் சோமனும் ஒளிவிடும் விழியில் இந்திரனும் நெற்றியில் சூரியனும் வாழ்கிறார்கள். அதன் முகம் பிரம்மன். இதயம் சிவன். பின்பக்கம் விஷ்ணு. அதன் யோனியில் திரு வாழ்கிறாள். அப்பசுவை உண்பவர்கள் இப்புடவியை உண்கிறார்கள்.

அத்தனை வைதிகரவைகளுக்கும் பொதுவாக வேள்விப்பசுவை பங்கிடுவதென்பது மேலும் மேலும் கடினமாகிக்கொண்டே சென்றது. குளம்புகள் முதல் கொம்புவரை பசுவைப்பங்கிடுவதன் கணக்கு தொல்குடிவைதிகரான சுருதருக்கே தெரிந்திருந்தது. வேள்விக்குடியினர் பெருகியபோது ஒன்று நூறாகப் பெருக அவிபங்கிடும் கணக்கு ஒன்றை நூற்றுப்பதினெட்டு வரிகளும் அறுநூறு சொற்களும் கொண்ட செய்யுளாக யாத்து தன் மைந்தனாகிய சிரௌதார்சனுக்கு கற்பித்தார். அந்தக்கணக்கு அவனிடமன்றி பிறரிடம் செல்லக்கூடாதென்று ஆணையிட்டார். அக்கணக்கை அறிந்தவன் வைதிகத்தலைமையை ஆள்கிறான், அதை இழந்தால் வைதிகம் தலைமையின்றி சிதறும் என்றார்.

அகவை முதிர்ந்து அவர் தேவபாகசிரௌதார்சர் என அழைக்கப்பட்டபின்னரும் வேள்விப்பசுவை பங்கிடும் கலையை பிறர் அறியவில்லை. வேதகுலங்கள் பெருகி ஒரு பசு பன்னிரண்டாயிரம் துண்டுகளாக பங்கிடப்பட்டபின்னரும் கூட அவரே தலைமை அவிபாகராக இருந்தார். வலக்கழுத்தின் பெருங்குழாய் வெட்டப்பட்டு பசுங்குருதி எரிகுளத்தில் அவியாக்கப்பட்டு விழி நெருப்பை நோக்கி ஒளிவிட்டுக்கிடக்கும் வெண்பசுவை நோக்கியதுமே அதை பன்னிரண்டாயிரம் துண்டுகளாக அவர் தன் நெஞ்சுக்குள் பார்த்துவிடுவார் என்றனர். ஒவ்வொரு வேதகுலத்திற்கும் உரிய தேவர்களும் துணைத்தேவர்களும் எவரென அவர் அறிந்திருந்தார். கபிலமரபு கால்களுக்கு உரியதாக இருந்தது. அவர்களுக்கு பசுவின் கண்ணிலும் உரிமை இருந்தது. கௌண்டின்ய மரபு பசுவின் கொம்புக்கு உரிமை கொண்டது. பசுவின் அகிடில் ஒரு துளியிலும் அதற்கு உரிமை இருந்தது. சாண்டில்ய மரபு பசுவின் கண்களையும் நெஞ்சையும் உரிமைகொண்டிருந்தது. பிருகு மரபுக்கு மட்டுமே உரியது எரிவடிவான நாக்கு. அதை பிருகுமரபில் இணைந்த பன்னிரு மரபுகள் பங்கிட்டுக்கொண்டன.

தேவபாகசிரௌதார்சர் தொட்டு பங்கிட்டால் ஒருதுளியும் குன்றாமல் கூடாமல் ஒவ்வொருவரும் பசுவைப்பெறுவர் என்று அனைவரும் நம்பினர். ஆனால் அவர் முதிர்ந்து விழிமங்கி சொல்தளர்ந்தபோதும் தந்தை தனக்களித்த அச்சொல்லை கைவிடவில்லை. காட்டெரி என வேதம் பாரதவர்ஷத்தில் படர்ந்தது. தண்டகாரண்யத்திலும் வேசரத்தின் அடர்காடுகளிலும் தெற்கே திருவிடத்திலும் தமிழ்நிலத்திலும் அது வேரூன்றியது. காந்தாரமும் காமரூபமும் வேதம் கொண்டன. அங்கெல்லாம் வேள்விக்குப்பின் அவிபாகம் கொள்வதில் பூசல்கள் எழுந்தன. எனவே தேவபாகரிடம் இருந்து பசுவைப்பங்கிடும் செய்யுளைக் கற்க பன்னிரு மாணவர்களை வைதிகரவை தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பியது. அவர்கள் தேவபாகரிடம் மாணாக்கர்களாகச் சேர்ந்து பன்னிரு ஆண்டுகாலம் பயின்றனர். ஆனால் ஒரு சொல்லையேனும் அவர்களுக்குச் சொல்ல தேவபாகர் உளம் கனியவில்லை.

தேவபாகர் அகவை முதிர்ந்து வருவதை வைதிகரவை அறிந்து அஞ்சியது. அவர் அச்செய்யுளை மறப்பாரென்றால் பின்னர் வைதிகர்களை ஒருங்கிணைக்க முடியாமலாகும், தூயகாடுகளில் வேதம் எழாமலாகும் என்று அஞ்சினர். அந்நிலையில் ஒருநாள் முதுவைதிகரான பிரஹஸ்பதி தண்டகக் காட்டுக்குள் செல்கையில் மலைச்சிறுவன் ஒருவன் புதருக்குள் ஓசையின்றி ஒளிந்திருக்கும் பூனையை அம்பெய்து வெல்வதை கண்டார். பூனை தெரியாமல் கேளாமல் எவ்வண்ணம் அதை அவன் செய்தான் என்று கேட்டார். அதன் மூச்சிலாடும் இலைகளைக்கொண்டு அதன் இடத்தை அறிந்ததாக அவன் சொன்னான். அவன் காட்டின்சரிவில் கன்று மேய்த்த மலைமகள் ஒருத்திக்கு பெருவைதிகரான பத்ருவில் பிறந்தவன் என அறிந்தார். அவனுக்கு கிரிஜன் என்று பெயரிட்டு தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டார். அவனுக்கு வேதம் அளித்து வைதிகனாக்கி தேவபாகரிடம் அனுப்பினார்.

முதியவரான தேவபாகர் தன் தந்தை சொன்ன நுண்மொழி மறவாமலிருப்பதற்காக ஒவ்வொரு நாளும் காட்டில் அசிக்னி ஆற்றின் விரிந்த மணற்கரையில் தன்னந்தனியாக அமர்ந்து ஓசையின்றி அச்செய்யுளை ஏழு முறை சொல்லிக்கொள்வது வழக்கம். அதைக் கேட்கும் தொலைவில் அவர் எவரையும் நிற்கவைப்பதில்லை. தன் இதழசைவை எவரும் காணலாகாதென நீர்வெளி நோக்கி திரும்பி அமர்ந்திருப்பார். அவருக்குப்பின்னால் புதருக்குள் அமர்ந்திருந்த கிரிஜன் ஒரு மென்பஞ்சுத்துகளை காற்றில் விட்டு அது அவர் முன் வாயருகே பறக்கச்செய்தான். அவரது உதட்டசைவில் மென்பஞ்சுப்பிசிறு கொண்ட அசைவைக் கண்டு அச்சொற்களை உய்த்தறிந்தான். நுண்மொழியைக் கற்ற மறுநாளே ஆசிரியரின் அடிபட்ட மண்ணைத் தொட்டு நெற்றியில் இட்டபின் திரும்பி தண்டகாரண்யம் சென்றான்.

தானில்லாமல் பெருவேள்விகள் நிகழ்வதையும் பிழையில்லாமல் வேள்விப்பசு பங்கிடப்படுவதையும் அறிந்த தேவபாகர் சினம்கொண்டு சடைமுடியை அள்ளிச்சுழற்றிக் கட்டி கிளம்பி தண்டகத்திற்கு சென்றார். அங்கே அவர் சென்றுசேரும்போது வேள்விமுடிந்து அவிபாகம் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. தன் இளம் கைகளால் கிரிஜன் பசுவை குளம்பில் கூரிய கத்தியால் தொட்டு ஓவியத்தூரிகை எனச் சுழற்றி நெஞ்சு வளைவுக்குக் கொண்டு சென்று கழுத்தை வளைத்து வயிற்றை வகுந்து அகிடைப் பகுந்து யோனியைச் சுற்றி வால் நோக்கி சென்று வளைத்து இணைத்து மென்மலரிதழைப் பிரிப்பதைப்போல வெண்தோலை அகற்றி செவ்வூன் அடுக்குகளை இனிய நூலின் ஏடுகளைப் புரட்டுவதுபோல மறித்து உள்ளே அப்போதும் அதிர்ந்துகொண்டிருந்த இதயமுகிழை கையில் எடுப்பதைக் கண்டார். தீச்சொல்லிட கையில் எடுத்த நீர் ஒழுகி மறைய நோக்கி நின்றார். துளிசிந்தாமல் பசுவைப் பங்கிட்டு விழிதூக்கிய கிரிஜனைக் கண்டு கனிந்து புன்னகைத்து “ஓ கிரிஜனே, உன்னால் அனைத்தும் பங்கிடப்படட்டும். சிறந்த பங்குகளால் வாழ்கிறது அன்பு. அன்பில் தழைப்பது வேதச்சொல். ஆம், அவ்வண்ணமே ஆகுக!” என வாழ்த்தினார்.

        இப்படி பட்ட மாட்டுகறியி​னை உண்பது இந்து மதத்திற்கு ஒவ்வாத ​செயல் என்று ஒரு சாராரும். இத​னை கிண்டலடித்து எதிர்பிரச்சாரம் ​செய்ய மாட்டுகறி உண்ணும் ​போராட்டம் ​செய்யும் பகுத்தறிவு வாதிக​ளையும் என்ன​வென ​​சொல்ல.
        
        இதற்கு அடுத்த இடத்தி​னை பிடிப்பது பன்றி. எனது இளம்பிராயத்தில் கழிவ​றையற்ற நாகரீத்தில் வளர்ந்தவன் என்ற மு​றையில் பன்றிகளின் அரும்​பெரும் ​சே​வைக​ளை நன்கறிந்த காரணத்தால் அ​வைக​ளை பற்றி நி​னைத்தா​லே முகச்சுழிப்பு வருவ​தை தவிர்க்க இயலவில்​லை. இத்த​னைக்கும் ​வெண்பன்றிகள் நவீன மு​றையில் பண்​ணைகளில் சுத்தமாகவும், சுகாதாரமாகவும் வளர்க்க பட்டு வந்தாலும் ஆழ்மன முன்முடிவுக​ளை ​பெரும்பாலும் அகற்ற முடிவதில்​லை. ஆனாலும் நி​றைய ​பேர் உடலுக்கு குளிர்ச்சி என்று ​சொல்லி விரும்பி உண்கிறார்கள்.

        கடற்க​ரை மற்றும் நீர்வளம் மிக்க பகுதிகளில் மீன் சாதரணமாக புழங்க கூடியது. என்​ ​போன்ற நீர்ம​றைவு பகுதியில் இருப்பவர்களுக்கு சாதரணமாக கி​டைக்க கூடியதல்ல. அதாவது உள்ளூர் உற்பத்தி ​பொருள் அல்ல. சற்று வி​லையுயர்ந்த உண​வே. என​வே யாரும் முக்கிய விருந்தினர் அல்லது விருந்து ​போன்ற சமயங்களில் காணப்படக்கூடிய சமாச்சாரம். மற்றபடி கா​டை, ​கெளதாரி, புறா ​போன்ற​வைகள் கி​டைக்க கூடிய சமயத்தில் இருக்கும் ஓரிருவருக்கு மட்டு​மே பங்கிட படகூடியது. நி​றைய ​பேருக்கு என்று ​செய்து ​வைக்க இயலாது.

    இங்கு பகிர்ந்துள்ள படம் அ​சைவம் உண்ணுவ​தை கிண்டல் ​செய்கிறது. ​
    
    குறிப்பு : சைவவாதிகளுக்கு இப்படம் சற்​றே அருவருப்​பை உண்டாக்கலாம்.

    

Share

1 comment to அ​சைவம்

Leave a Reply